Publizitatean eta Harreman Publikoetan lizentziatua. Kazetaritzan eta bertsolaritzan ere ibilia.

Ero

Non dago normaltasunaren eta erosotasunaren arteko marra? Eta erosotasunaren eta erokeriaren arteko muga? Ertz labain horretan jolasean dabiltza liburu honetako kontakizunak, hainbat gizon-emakumeren beldur eta irriken bitartez gizartearen beraren makurdurak agerian jarriz.

Traste zaharrak pilatzen dituen atsoa, adikzioak burmuinak nahasten dizkion gaztea, urteak betearazi uko egin nahi dion gizon heldua… Istorio hauetako protagonista batzuk aise sailka ditzakegu psikiatriaren arabera, patologia kliniko bat ezarri eta lasai segi, geure bidean. Beste asko, berriz, itxura normalaren pean, gutako edozeinen ispilu izan litezke, baina ispilu deformatu hori ez da horren lasaigarria…

Bere lehenengo ipuin-liburua idatzi du Jon Martinek, estilo-aniztasuna menderatzen duenaren esku trebea erakutsiz, bai eta teknika abil hori narrazioaren mesedetan jartzeko buru azkarra ere.

Purita eta Henryren semea. Txaman poesia-literatura bandaren partaide, bertsotan ibilia, Arpistak kolektiboarekin disko surrealista bi kaleratu ditu, eta koadroak pilatzen zaizkio etxeko salan eta ohe azpietan.

Lile

Sarritan urrundurik sumatzen ditugun bizitza eta artea eskutik helduta doaz Lile honetan. Lagunak, gauak, maitasuna, musika, ardoa, koadroak… lilura berberak elkartzen ditu denak ipuin-bilduma sailkaezin honetan.

Eta gero badu literaturan lortzea zaila den optimismo eder bat, sortzailearen poz kutsakorra, mundu ikuskera berri eta propioa aurkitu izanaren baikortasun hori, jolas hutsetik haratago doana.

Irakasle serioaren plantak hartuta, egilearengan eragina izan duten idazle, musikari eta pintoreen zerrenda aipa genezake, erabilitako tekniken inbentarioa egin; hori baino hobe izango duzu, ordea, testuetan zuzenean murgiltzea, beren matxinada, eldarnio eta ametsekin horditzea.

Kazetaritzan lizentziatua da, hainbat komunikabidetan kolaboratzailea, bertsolaritzan eta itzulpengintzan ere aritzen dena. Hauxe da bere lehenengo liburua.

Aulki bat elurretan

Gretak bazekien gizonekin zuen harremana aterkiekin zuenaren berdin-berdina zela. Haien beharra zuen, baina euria ari zuenean bakarrik oroitzen zen haiekin. Milaka eu-ritako galdu zituen Gretak bere bizitzan. Izan ere, euria ari zuenean beti oroitzen zen etxetik guardasola hartzeaz, baina kasualitatez norabait sartu eta irteterako ateri bazen, ahaztuta uzten zuen beti aterkia. Gizonekin berdin-berdina gertatzen zitzaion. Kale txukunak, jende ordenatua, laku ederrak, elurrezko panpinak... Eta eskale zarpai-lak, alkoholiko errukarriak, maitasun anemikoak, harreman izoztuak. Horra hor Sue-dia, Suediaren zati batzuk behintzat, Uxue Alberdik hautatuak eta moldatuak, ipuin li-buru bat egiteko. Kanpoko paisaiaren gainetik barne paisaia nagusitzen da ordea: ez zaigu esaten elurra ari ote duen espaloien gainean, ez zaigu axola ere, baina bai elurra ari duela bihotz barneetan, maluten dotorezia guztiarekin, baita zuritasun horren hustasun lazgarriare-kin ere. Alde horretatik, suediarrez ez baizik nonahiko gizon-emakumeez ari da egilea, idazkera eder, airos eta iradokitzaile batez.